మా బాల్యం మాకు ఒక వరం

మేము పెరిగిన కాలంలో డబ్బు విలువ తెలిసేది, మనుషుల విలువ ఇంకా ఎక్కువగా తెలిసేది.

10 పైసల కోసం మారాం చేసిన రోజులు
5 పైసల ఐస్ తింటే స్వర్గం చూసిన ఆనందం
పాత పుస్తకాలు కొనుక్కుని చదివిన రాత్రులు
రేడియో పాటలతో నిద్రపోయిన సాయంత్రాలు

ఇవన్నీ కేవలం జ్ఞాపకాలు కాదు
ఒక అందమైన యుగం

అప్పట్లో ప్రతి ఇంటి ముందు అరుగు ఉండేది
ఆ అరుగు మీద మనుషులు ఉండేవారు

ఇప్పుడు పెద్ద పెద్ద ఇళ్లు ఉన్నాయి
కానీ ఆ అరుగు లాంటి అనుబంధం కనిపించడం లేదు

పక్కింటి వాళ్లు బంధువుల్లా ఉండేవారు
వారి ఇంట్లో వండింది మా ఇంటికి వచ్చేది
మ ఇంట్లో వండింది వారి ఇంటికి వెళ్లేది

గోడలు వేరైనా
మనసులు ఒక్కటిగా ఉండేవి

రేషన్ క్యూల్లో నిలబడ్డాం
కానీ సహనాన్ని నేర్చుకున్నాం

చెప్పులు లేకుండా బడికి వెళ్లాం
కానీ జీవితంలో ఎత్తుకు ఎదిగాం

విలాసాలు లేకపోయినా విలువలు ఉండేవి
సౌకర్యాలు లేకపోయినా సంతోషం ఉండేది

గూటిబిళ్ళలు
గోలీలాటలు
ఏడు పెంకులు
తొక్కుడు బిళ్ళ

ఆ ఆటల్లో గెలుపు ఓటములు మాత్రమే కాదు
స్నేహం ఉండేది
సహకారం ఉండేది
జీవితం ఉండేది

గంగిరెద్దు కోసం ఎదురుచూసిన వాళ్లం
చిలక జోస్యం కోసం ఆసక్తిగా నిలబడిన వాళ్లం
కోతులాట చూస్తూ చప్పట్లు కొట్టిన వాళ్లం

మాకు వినోదం కోసం స్క్రీన్ అవసరం లేదు
మనుషులే వినోదం

ఒక ఉత్తరం వస్తే పండగ
ఒక ఫోటో తీయించుకుంటే జ్ఞాపకం
ఒక సినిమా చూస్తే నెలరోజుల చర్చ

✨ కానీ ఇప్పుడు
వేల ఫోటోలు ఉన్నాయి
కానీ జ్ఞాపకాలు తక్కువ

వేల కాంటాక్టులు ఉన్నాయి
కానీ పలకరించే వాళ్లు తక్కువ

వేల ఛానెల్లు ఉన్నాయి
కానీ కుటుంబమంతా కలిసి చూసే కార్యక్రమం లేదు

ప్రపంచం ముందుకు వెళ్లింది
కానీ బాల్యం వెనక్కి వెళ్లిపోయింది

ఇప్పటి పిల్లలకు అన్నీ ఉన్నాయి
కానీ మట్టిలో ఆడిన ఆనందం లేదు

అన్నీ తెలుసు
కానీ ఎదురు చూసే ఓపిక లేదు

అన్నీ దొరుకుతున్నాయి
కానీ దేనిపైనా మమకారం లేదు

మా తరం గొప్పదని కాదు
కానీ

కొరతలో సంతోషం వెతకడం నేర్చుకున్నాం
కష్టాల్లో నవ్వడం నేర్చుకున్నాం
తక్కువలో తృప్తి పడటం నేర్చుకున్నాం
మనుషులను ప్రేమించడం నేర్చుకున్నాం

❤️ అందుకే
మా బాల్యం ఒక జ్ఞాపకం కాదు
ఒక వరం

మా తరం ఒక వయసు కాదు
ఒక అనుభవం

మా జీవితం ఒక కథ కాదు
ఈ తరం ఎప్పటికీ మళ్లీ చూడలేని ఒక అందమైన అధ్యాయం

ఆ రోజులు తిరిగి రావు
కానీ ఆ జ్ఞాపకాలు గుండె ఆగే వరకు మనతోనే ఉంటాయి.